Kesilapan itu mengakibatkan Perdana Menteri, Datuk Seri Anwar Ibrahim tidak lagi menegur Datuk Onn Hafiz Ghazi secara lembut. Sebaliknya Perdana Menteri menempelak beliau kerana mempolitikkan JS-SEZ, sebuah projek besar yang bukan sahaja melibatkan Johor dan Putrajaya, tetapi juga Singapura. Teguran Anwar bahawa tindakan itu “tidak kena dan tidak cerdik” bukan sekadar satu sindiran biasa. Ia adalah tamparan terbuka kepada gaya politik Onn Hafiz yang mahu kelihatan sebagai jaguh jantan Johor, tetapi akhirnya memperlihatkan kelemahan memahami diplomasi antarabangsa dan ekonomi rentas sempadan.

Lebih pedih, Anwar turut membangkitkan soal tidak berterima kasih. Ini kerana Johor bukan negeri yang dipinggirkan oleh Kerajaan Persekutuan. Sebaliknya, JS-SEZ sendiri ialah bukti bahawa Kerajaan Persekutuan memberikan tumpuan besar kepada pembangunan negeri Johor. Maka apabila Onn Hafiz menggunakan isu ini seolah-olah Putrajaya menjadi penghalang kepada kemajuan Johor, beliau bukan sahaja tidak berlaku adil, malah kelihatan cuba menunggang hasil kerja bersama untuk keuntungan politik sendiri.

Penjelasan panjang Menteri Ekonomi, Akmal Nasrullah Mohd Nasir kemudian meruntuhkan naratif yang cuba dibina Onn Hafiz. JS-SEZ tidak pernah tertangguh. Malah, data yang ada menunjukkan perkembangan yang kuat. Pada 2025, JS-SEZ mencatat RM76.98 bilion pelaburan diluluskan, dengan 57 peratus daripada jumlah kumulatif itu sudah berada pada peringkat pelaksanaan. Bagi suku pertama 2026 pula, tambahan RM54.9 bilion pelaburan diluluskan. Dari Januari hingga Mei 2026, Invest Malaysia Facilitation Centre Johor menguruskan 285 pertanyaan berkenaan pelaburan dengan potensi terkumpul RM74.12 bilion.

Data ini menunjukkan peningkatan ekonomi Johor yang sedak rancak membangun. Sangat luar biasa apabila baru beberapa hari sudah, Onn Hafiz sendiri bangga dengan pertumbuhan KDNK negeri mencecah 8% tetapi lupa bahawa ia juga hasil usaha sama Kerajaan Persekutuan di Putrajaya.

Realitinya ini semua bukan angka sebuah projek yang terbengkalai. Ia bukan gambaran sebuah pelan pembangunan yang mati di atas meja birokrasi. Sebaliknya ia adalah bukti bahawa JS-SEZ sedang bergerak, sedang dijual kepada pelabur dan sedang dibina keyakinannya melalui saluran kerajaan yang betul. Delegasi dari Itali, Perancis, Jerman, negara-negara Nordic, Taiwan, Kanada dan wakil diplomatik daripada 35 negara di Singapura turut terlibat dalam sesi libat urus. Dalam bahasa mudah, kerja sedang berjalan. Yang bising kini hanyalah mainan politik oleh seorang pemimpin negeri yang nampak seperti kebudak-budakan.

Di sinilah respons Onn Hafiz menjadi lebih bermasalah. Selepas beliau sendiri memulakan serangan dengan membangkitkan isu pelan induk JS-SEZ, beliau kemudian tampil seolah-olah menjadi mangsa apabila ditegur di khalayak oleh Perdana Menteri. Beliau menyanggah Anwar dan mendakwa kenyataan Perdana Menteri tidak tepat serta mengelirukan rakyat dan pelabur. Beliau juga berhujah bahawa Pelan Induk JS-SEZ ialah dokumen Kerajaan Malaysia dan tidak memerlukan kelulusan Singapura.

Masalahnya, hujah sebegini mungkin sedap untuk penyokong politik, tetapi lemah dari sudut pengurusan komunikasi strategik. JS-SEZ bukan risalah kempen. Ia bukan dokumen dalaman parti. Ia ialah projek ekonomi rentas sempadan yang menuntut persefahaman, penyelarasan dasar, keyakinan pelabur, pengurusan imej bersama dan hubungan diplomatik yang teliti antara Malaysia dengan Singapura. Walaupun dokumen pelan induk itu berada di bawah bidang kuasa Malaysia, konteks pelaksanaannya tetap berkait rapat dengan Singapura.

Apa yang sedang diusahakan melalui JS-SEZ tidak berbeza dengan beberapa pelan pembangunan ekonomi rentas sempadan lain yang telah dilaksanakan. Sebagai contoh Brunei Darussalam–Indonesia–Malaysia–Philippines East ASEAN Growth Area (BIMP-EAGA) atau Indonesia-Malaysia-Thailand Growth Triangle (IMT-GT). Kesemua pelan pembangunan ekonomi ini adalah bersifat rentas sempadan dan setiap tindakan atau pengumuman kerajaan tidak boleh dibuat secara unilateral tanpa mengambil kira kesan diplomatik.

Sebab itu dokumen JS-SEZ tidak boleh dilayan seperti bahan kempen yang terdesak. Ia perlu diurus dengan tertib. Setiap kenyataan, setiap isyarat politik dan setiap persepsi kelewatan boleh memberi kesan kepada pasaran, pelabur dan rakan strategik. Inilah perkara yang Onn Hafiz gagal faham, atau lebih buruk, faham tetapi sengaja diketepikan demi mencipta naratif kempen.

Sikap inilah yang membuatkan beliau kelihatan kebudak-budakan. Seorang pemimpin negeri yang matang tidak akan menekan projek strategik melalui sindiran politik terbuka. Seorang pemimpin yang faham ekonomi tidak akan mencipta persepsi krisis hanya kerana mahu kelihatan garang di hadapan penyokong. Seorang pemimpin yang cekap komunikasi tidak akan menyerang dahulu, kemudian merajuk apabila ditegur dan play victim.

Kesimpulannya, Onn Hafiz tersilap langkah. Beliau mahu menggambarkan dirinya sebagai pembela Johor, tetapi yang terserlah ialah seorang ahli politik yang terlalu ghairah mencari modal kempen sehingga sanggup mempertaruhkan persepsi terhadap projek ekonomi penting negeri sendiri. JS-SEZ memerlukan kebijaksanaan, kesabaran dan disiplin diplomatik. Malangnya dalam episod ini, Onn Hafiz menawarkan sebaliknya: politik anak kecil, komunikasi lemah dan ego yang lebih besar daripada kematangan.

The post JS-SEZ: Bila Onn Hafiz Seperti Budak Yang Tersandung appeared first on SOLIDARITAS.

Isyarat kepanikan terkawal ini mula terpancar jelas di selatan tanah air menjelang Pilihan Raya Negeri (PRN) Johor. Langkah Timbalan Presiden PAS, Datuk Seri Tuan Ibrahim Tuan Man yang mengarahkan ahli parti mengundi calon UMNO-Barisan Nasional (BN) di kawasan yang tidak ditandingi Perikatan Nasional (PN) mendedahkan satu anomali moral yang besar. Di satu sudut, terdapat persepsi kegusaran kononnya wujud pakatan sulit bawah meja atau kebangkitan semula “Muafakat Nasional 2.0” ekoran formula 23 kerusi yang tidak bertembung antara BN dan PN. Namun, bedah siasat politik yang lebih objektif menunjukkan sebaliknya. Ia adalah manifestasi kecurangan geopolitik yang didorong oleh keterdesakan.

Dari segi taburan kerusi, PAS sebenarnya mengalami penyusutan pengaruh apabila hanya bertanding 11 kerusi berbanding 15 kerusi sebelum ini. Keputusan memberikan talian hayat secara unilateral kepada BN di 23 kerusi yang merangkumi 13 kubu tegar BN dan 10 kubu DAP bukanlah sekadar satu tanda kebaikan (goodwill). Ia adalah sebuah perjudian yang amat licik. PAS seolah-olah menghantar mesej tersirat kepada UMNO: “Kami serahkan Johor hari ini, demi konsesi politik di Negeri Sembilan atau PRU akan datang.”

Tindakan mengetepikan maruah BERSATU demi kelangsungan talian hayat luar ini membuktikan betapa rapuhnya nilai koalisi PN yang kononnya dibina atas dasar penyatuan ummah. BERSATU kini diletakkan dalam posisi canggung, sementara PAS menggunakan operator politik luar seperti Hamzah Zainuddin sebagai broker kuasa. Hamzah berfungsi sebagai jambatan untuk melakukan kerja-kerja taktikal yang terlalu ‘kotor’ untuk dilakukan oleh sebuah parti ulama secara terbuka, termasuk mendekati kepimpinan UMNO tanpa kelihatan hipokrit di mata akar umbi.

Bagi UMNO-BN pula, amnesia politik ini amat berbahaya. Menerima undi ihsan daripada rakan politik yang terkenal dengan tabiat “politik lalang” adalah satu pelaburan berisiko tinggi. Sejarah membuktikan PAS pernah bersama Pakatan Rakyat, kemudian memeluk UMNO dalam MN, sebelum menceraikannya demi PN. Sifat pragmatisme melampau PAS bermakna kesetiaan mereka hanyalah kepada angka pembentukan kuasa, bukannya pada rakan sekutu.

Akhirnya, PRN Johor bukan sekadar pentas memilih wakil rakyat, melainkan makmal eksperimen image laundering (penggubahan imej) terbesar PAS. Demi meloloskan diri daripada sangkar ideologi Utara dan Pantai Timur, mereka sanggup menyembunyikan wajah lebai di sebalik proksi moderat di Selatan. Persoalannya, sampai bila pengundi Melayu mahu terus membiarkan diri mereka menjadi bidak catur dalam monopoli kuasa yang sedang terdesak mencari identiti ini? Dan apakah nilai perpaduan dan kenegaraan yang sanggup dikorbankan bagi memenuhi cita-cita kuasa politik parti lebai yang semakin tamak ini?

The post Dilema Survival PAS Di Selatan appeared first on SOLIDARITAS.

Saya percaya, pendekatan inklusif dan sederhana yang dibawa oleh PMX Anwar Ibrahim adalah resepi untuk Malaysia yang berbilang kaum. Ia diterjemahkan melalui Kerajaan Perpaduan yang inklusif. Kemajuan tak datang daripada sikap ingin mendominasi atau meminggirkan pihak lain.

Setiap tahun, institusi antarabangsa dari Switzerland – International Institute for Management Development (IMD) akan terbitkan ranking daya saing dunia. Ia mengukur keupayaan sesebuah negara menarik pelaburan, mengembangkan ekonomi dan mewujudkan peluang pekerjaan.

Tahun ini (2026), Malaysia melonjak kedudukan ke-15 dunia, berbanding tangga ke-23 pada 2025 dan ke-34 pada tahun 2024. Dalam dua tahun sahaja, negara kita telah naik 19 anak tangga.

Untuk mudah faham, bayangkan seperti keputusan peperiksaan. Jika dulu kita dapat nombor 34, hari ini kita nombor 15! Malaysia sedang bergerak lebih pantas berbanding banyak negara maju yang lain seperti Kanada (ke-16), Australia (ke-17), Norway (ke-18), Finland (ke-19) dan Bahrin (ke-20).

Malaysia berjaya ke tahap ini antaranya kerana prestasi ekonomi yang lebih kukuh, peningkatan pelaburan, pertumbuhan perniagaan dan penambahbaikan kecekapan kerajaan. Malah, Malaysia kini berada kedudukan ke-4 dunia bagi prestasi ekonomi, ke-14 bagi kecekapan kerajaan dan ke-16 bagi kecekapan perniagaan.

Peranan Johor

Mari lihat konteks Johor. Johor memainkan peranan sangat penting. Tahun 2024, ekonomi Johor bernilai RM158 bilion yang menyumbang 9.6% daripada KDNK Malaysia. Johor juga mencatat pertumbuhan ekonomi 6.4% – kadar tertinggi antara semua negeri dan melebihi kadar pertumbuhan negara sebanyak 5.1%.

Ini menunjukkan Johor bukan sekadar negeri yang sedang membangun, tetapi merupakan salah satu enjin pertumbuhan ekonomi negara. Sektor pembuatan, perkhidmatan, logistik, perdagangan dan ekonomi digital di Johor telah berikan sumbangan besar untuk Malaysia.

Kita tentunya tidak boleh nafikan usaha Kerajaan Negeri. Namun pada masa yang sama, kita juga perlu berlaku adil dengan mengiktiraf peranan besar Kerajaan Perpaduan di peringkat Persekutuan. Kami menyediakan dasar, infrastruktur dan menerap keyakinan para pelabur.

Projek-projek strategik seperti Zon Ekonomi Khas Johor-Singapura (JS-SEZ), pembinaan RTS Link Johor Bahru-Singapura, pembangunan pusat data, pengukuhan hubungan ekonomi dengan Singapura serta pelbagai inisiatif menarik pelabur asing tidak mungkin berjaya tanpa kerjasama erat antara kerajaan negeri dan Persekutuan.

Perpaduan Sebagai Ramuan

Hakikatnya, kejayaan Johor dan Malaysia hari ini telah menjadi bukti. Apabila semua pihak sanggup bekerjasama, rakyat akan mendapat manfaat. Pelaburan meningkat, peluang pekerjaan bertambah dan ekonomi berkembang.

Sudah tentu masih banyak perkara yang perlu diperbaiki. Kos sara hidup, gaji bermaruah, pendidikan, kesihatan dan pengangkutan awam masih memerlukan perhatian serius. Namun pencapaian ini memberi petanda bahawa formula ‘perpaduan’ merupakan ramuan pembangunan Negeri dan Negara.

Sebab itu bagi saya, mesej paling penting daripada pencapaian ini ialah PERPADUAN. Ia bukan sekadar slogan politik. Perpaduan adalah strategi kemajuan kita semua.

Apabila kita memilih kerjasama berbanding perpecahan dan kesepakatan berbanding pertelingkahan, Malaysia akan menjadi lebih kuat, ekonomi lebih makmur dan martabat kita dihormati di mata dunia.

The post ‘Perpaduan’ Kunci Kemajuan Ekonomi Malaysia appeared first on SOLIDARITAS.

Bagi negeri lain yang disebut secara khusus, jumlah perbelanjaan Persekutuan melebihi hasil cukai yang dikutip. Kelantan mencatat hasil purata RM946 juta tetapi menerima RM8.9 bilion; Kedah mencatat RM3.7 bilion dan menerima RM9.5 bilion; Terengganu mencatat sekitar RM2.4 bilion termasuk hasil petroleum dan menerima RM7.8 bilion; Perlis mencatat kira-kira RM419 juta dan menerima RM2.2 bilion; manakala Johor mencatat hasil sekitar RM14 bilion tetapi menerima perbelanjaan Persekutuan RM16 bilion.

Angka ini perlu dibaca dengan betul. Ia bukan bermaksud negeri yang kurang menyumbang tidak produktif, atau negeri yang banyak menyumbang telah “dirampas” hasilnya. Sebaliknya, ia menunjukkan fungsi sebenar sebuah kerajaan Persekutuan: mengumpul hasil secara nasional dan mengagihkannya semula berdasarkan keperluan rakyat, jurang pembangunan, projek kritikal dan tanggungjawab perkhidmatan awam.

Inilah asas federalisme fiskal. Dalam sistem Persekutuan, hasil utama seperti cukai pendapatan individu, cukai syarikat, duti kastam, SST dan cukai petroleum lazimnya dipungut di peringkat Persekutuan. Negeri pula mempunyai sumber hasil yang lebih terhad seperti cukai tanah, premium tanah, hasil hutan, royalti tertentu dan fi kerajaan negeri. Oleh itu, Persekutuan menyalurkan semula sumber melalui perbelanjaan kementerian, projek pembangunan, geran berkanun dan bukan berkanun. Kementerian Kewangan menyenaraikan pemberian kepada negeri termasuk capitation grant, state road grant, State Reserve Fund, pemberian khas Sabah dan Sarawak, pemberian kepada PBT serta geran berdasarkan pembangunan ekonomi, infrastruktur dan kesejahteraan.

Malah, Kerajaan Persekutuan turut menaikkan kadar capitation grant sebanyak 25% kepada RM548 juta berkuat kuasa 2026, selain menaikkan peruntukan Ecological Fiscal Transfer daripada RM150 juta pada 2023 kepada RM250 juta pada 2025. Jumlah geran Persekutuan kepada kerajaan negeri juga meningkat daripada RM9.3 bilion pada 2024 kepada RM9.8 bilion pada 2025.

Sebab itu dakwaan Johor kononnya berhak mendapat peruntukan lebih besar semata-mata kerana menyumbang cukai yang tinggi adalah tidak kukuh. Johor bukan berada dalam kedudukan seperti Selangor atau Pulau Pinang yang benar-benar menjadi penyumbang bersih. Berdasarkan angka yang didedahkan, Johor menyumbang sekitar RM14 bilion tetapi menerima RM16 bilion, iaitu lebih tinggi daripada hasil cukai yang dikutip dari negeri itu.

Johor tentu boleh menuntut projek strategik seperti infrastruktur JS-SEZ, jalan raya, pengangkutan awam, tebatan banjir dan kemudahan industri. Namun tuntutan itu mesti dibuat atas asas keperluan pembangunan dan kepentingan nasional, bukan atas logik “cukai Johor mesti dipulangkan kepada Johor”. Jika prinsip itu diterima, negeri lebih miskin akan tertinggal, jurang wilayah melebar, dan idea Malaysia sebagai satu ekonomi bersama akan runtuh.

Kesimpulannya, data ini menegaskan satu perkara: keadilan fiskal bukan bermaksud setiap negeri menerima semula jumlah yang sama dengan cukai yang dibayar. Keadilan fiskal bermaksud hasil negara digunakan untuk memastikan semua rakyat, sama ada di Shah Alam, George Town, Kota Bharu, Alor Setar, Kangar atau Johor Bahru, tetap mendapat akses kepada pembangunan, pendidikan, kesihatan, keselamatan dan infrastruktur asas yang munasabah.

Atas sebab itu, komen Tunku Mahkota Johor bahawa “Kerajaan Persekutuan yang bocorkan Johor” wajar dilihat sebagai hujah politik yang lemah dari sudut federalisme fiskal. Baginda dilaporkan menyatakan Johor menyumbang lebih RM40 bilion setahun tetapi hanya sekitar RM2 bilion hingga RM3 bilion dikembalikan, serta mencadangkan 25 hingga 30 peratus hasil cukai dari Johor dipulangkan semula kepada negeri tersebut. Namun angka yang didedahkan Perdana Menteri menunjukkan Johor sebenarnya menerima perbelanjaan Persekutuan sekitar RM16 bilion berbanding kutipan cukai sekitar RM14 bilion, iaitu lebih daripada hasil yang dikutip di negeri itu.

Maka, masalah pembangunan Johor tidak boleh disederhanakan sebagai “dibocorkan” oleh Persekutuan. Dalam kerangka Malaysia sebagai sebuah Persekutuan, hasil negara bukan milik mutlak mana-mana negeri, tetapi sumber bersama untuk membiayai keperluan seluruh rakyat Malaysia. Jika setiap negeri menuntut pulangan berdasarkan jumlah cukai masing-masing, negeri yang lebih kecil dan miskin akan terus tertinggal, manakala semangat Persekutuan yang menjadi asas pembentukan Malaysia akan semakin terhakis.

The post Menghayati Semangat Federalisme Dalam Pengagihan Peruntukan Persekutuan appeared first on SOLIDARITAS.

Salah satu khabar angin yang tersebar luas adalah tindakan membubarkan dewan bukannya keputusan unilateral oleh UMNO sebagai parti utama dalam pemerintahan kerajaan negeri, tetapi dibayangi oleh pihak lain yang mahukan Pilihan Raya Negeri (PRN) Johor diadakan sekarang.

Beberapa perkembangan mutakhir sejak dewan dibubarkan dan bermulanya proses penamaan calon dan tempoh berkempen akhirnya telah mengukuhkan khabar angin yang tersebar luas itu.

PRN Johor tidak lagi boleh dibaca sebagai pertarungan biasa antara Barisan Nasional (BN), Pakatan Harapan (PH) dan Perikatan Nasional (PN). Ia kini telah beralih kepada satu persoalan lebih besar. Sejauh mana proses demokrasi di Johor benar-benar bebas daripada pengaruh bukan parti politik, khususnya apabila kenyataan-kenyataan dari istana mula masuk ke ruang pertarungan naratif pilihan raya?

Komen Tunku Mahkota Johor mengenai Kerajaan Persekutuan yang dikatakan “membocorkan” Johor mungkin teguran mengenai federalisme fiskal. Johor memang mempunyai asas mendakwa negeri itu menyumbang hasil besar kepada negara dan berhak menuntut pulangan pembangunan yang lebih adil. Namun masalahnya ialah apabila teguran sedemikian dibuat dalam suasana politik negeri yang sedang panas menjelang PRN. Walaupun isu hasil negeri wajar dibahaskan, suara istana yang terlalu dominan berisiko dilihat mencampuri perdebatan politik yang sepatutnya ditentukan oleh parti, calon dan rakyat melalui peti undi.

Dalam demokrasi berparlimen dan raja berperlembagaan, institusi diraja dihormati kerana kedudukannya berada di atas politik kepartian. Tetapi apabila kenyataan yang keluar mula menyerang pihak tertentu dan mengkritik kerajaan tertentu, persepsi awam boleh berubah. Rakyat mungkin bertanya adakah ini sekadar pandangan seorang raja mengenai kepentingan negeri, atau ia sudah menjadi isyarat politik menjelang pilihan raya?

Tidak cukup dengan teguran terbuka sebegitu, kritikan yang mensasarkan wakil rakyat tertentu juga turut berlaku. Tetapi dalam hal ini kritikan terhadap Syed Saddiq kelihatan memakan diri. Apabila seorang wakil rakyat seperti Ahli Parlimen Muar dikritik kesannya tidak semestinya melemahkan beliau. Sebaliknya ia mengukuhkan imej Syed Saddiq sebagai seorang ahli politik muda yang berani berdiri dalam ruang demokrasi, walaupun berdepan tekanan daripada figura yang jauh lebih besar dari segi kedudukan sosial dan institusi. Kritikan tersebut bahkan boleh menguntungkan Ahli Parlimen Muar itu sendiri kerana pengundi muda khususnya cenderung melihat keberanian melawan tekanan sebagai nilai politik yang positif.

Tapi apa yang lebih memburukkan keadaan BN Johor ialah dakwaan Datuk Dr. Puad Zarkashi selepas beliau mengumumkan keluar dari UMNO. Puad bukan ahli UMNO picisan. Beliau bekas Speaker DUN Johor, bekas ADUN Rengit dan tokoh lama UMNO. Apabila beliau mendakwa UMNO Johor tidak bebas membuat keputusan serta dikawal oleh istana, dakwaan itu tidak boleh diketepikan begitu sahaja. Ia merupakan tuduhan politik yang sangat serius terhadap struktur kuasa UMNO Johor itu sendiri.

Dakwaan Puad bahawa pembubaran DUN Johor dibuat atas titah istana, sekiranya tidak dijawab dengan meyakinkan, akan meninggalkan kesan besar kepada kredibiliti BN. Ia menimbulkan gambaran bahawa keputusan strategik parti bukan lagi lahir daripada musyawarah parti, suara akar umbi atau pertimbangan rakyat, tetapi daripada kehendak kuasa di luar parti. Dalam bahasa politik yang lebih mudah, UMNO Johor berisiko dilihat bukan lagi parti yang mewakili rakyat negeri Johor, tetapi parti yang dipimpin oleh istana.

Kedudukan Onn Hafiz Ghazi juga kini menjadi semakin rumit. Beliau cuba tampil sebagai Menteri Besar muda, bertenaga dan segar dengan pendekatan baharu. Namun naratif yang kini melekat ialah beliau tidak cukup bebas dan tidak cukup berani. Dakwaan Puad bahawa Onn Hafiz takut berdebat dengan Dr. Maszlee Malik dari PH menambah luka politik yang sedia ada.

Apabila seorang Menteri Besar enggan berdebat dengan alasan bahawa berdebat bukan budaya Johor, alasan itu nampak dangkal. Debat bukan budaya asing dalam demokrasi. Malah, debat atau perbahasan adalah asas kepada institusi Dewan Undangan Negeri sendiri. Jika kerajaan mempunyai rekod yang baik, majoriti yang kuat dan dasar yang meyakinkan, debat sepatutnya menjadi pentas untuk memperkukuh kedudukan.

Akibatnya, label “Menteri Besar boneka” atau “yes boy” kini semakin sukar ditangkis oleh Onn Hafiz. Benar, label itu bersifat politik dan datang daripada lawan serta pengkritik. Namun dalam kempen pilihan raya, persepsi kadang-kadang lebih kuat daripada penjelasan teknikal. Sekiranya pengundi percaya bahawa Menteri Besar tidak bebas membuat keputusan, maka segala pencapaian pembangunan boleh tenggelam di sebalik satu soalan mudah: siapa sebenarnya yang mentadbir Johor?

Inilah risiko terbesar kepada BN dalam PRN Johor nanti. BN mahu menjual kestabilan dan kekuatan parti mentadbir negeri. Tetapi isu yang sedang muncul bukan lagi soal jalan, air atau pelaburan semata-mata. Isunya ialah kebebasan politik negeri. Jika pengundi melihat BN Johor sebagai terlalu tunduk kepada istana, PH dan PN akan mendapat peluru kempen yang besar. PH boleh membawa naratif demokrasi dan semak imbang, manakala PN boleh menyerang BN sebagai parti lama yang hilang maruah politik.

PRN Johor akhirnya boleh menjadi referendum terhadap tiga perkara: hubungan negeri dengan Persekutuan, peranan istana dalam politik, dan keberanian kepimpinan Onn Hafiz. Dalam keadaan biasa, BN mungkin masuk gelanggang dengan kelebihan jentera dan rekod pentadbiran. Tetapi apabila isu “siapa sebenarnya membuat keputusan” mula mendominasi, kelebihan itu boleh terhakis.

Demokrasi Johor tidak boleh hanya kelihatan stabil di permukaan. Ia mesti diyakini bebas, terbuka dan dipandu oleh mandat rakyat. Jika BN gagal menjawab dakwaan Puad, gagal menjarakkan diri daripada persepsi campur tangan istana, dan gagal menampilkan Onn Hafiz sebagai pemimpin yang benar-benar bebas dan berwibawa, maka PRN Johor boleh menjadi medan di mana kekuatan BN bertukar menjadi beban politiknya sendiri.

The post PRN Johor: Barisan Nasional Dibayangi Istana? appeared first on SOLIDARITAS.