Bagi negeri lain yang disebut secara khusus, jumlah perbelanjaan Persekutuan melebihi hasil cukai yang dikutip. Kelantan mencatat hasil purata RM946 juta tetapi menerima RM8.9 bilion; Kedah mencatat RM3.7 bilion dan menerima RM9.5 bilion; Terengganu mencatat sekitar RM2.4 bilion termasuk hasil petroleum dan menerima RM7.8 bilion; Perlis mencatat kira-kira RM419 juta dan menerima RM2.2 bilion; manakala Johor mencatat hasil sekitar RM14 bilion tetapi menerima perbelanjaan Persekutuan RM16 bilion.

Angka ini perlu dibaca dengan betul. Ia bukan bermaksud negeri yang kurang menyumbang tidak produktif, atau negeri yang banyak menyumbang telah “dirampas” hasilnya. Sebaliknya, ia menunjukkan fungsi sebenar sebuah kerajaan Persekutuan: mengumpul hasil secara nasional dan mengagihkannya semula berdasarkan keperluan rakyat, jurang pembangunan, projek kritikal dan tanggungjawab perkhidmatan awam.

Inilah asas federalisme fiskal. Dalam sistem Persekutuan, hasil utama seperti cukai pendapatan individu, cukai syarikat, duti kastam, SST dan cukai petroleum lazimnya dipungut di peringkat Persekutuan. Negeri pula mempunyai sumber hasil yang lebih terhad seperti cukai tanah, premium tanah, hasil hutan, royalti tertentu dan fi kerajaan negeri. Oleh itu, Persekutuan menyalurkan semula sumber melalui perbelanjaan kementerian, projek pembangunan, geran berkanun dan bukan berkanun. Kementerian Kewangan menyenaraikan pemberian kepada negeri termasuk capitation grant, state road grant, State Reserve Fund, pemberian khas Sabah dan Sarawak, pemberian kepada PBT serta geran berdasarkan pembangunan ekonomi, infrastruktur dan kesejahteraan.

Malah, Kerajaan Persekutuan turut menaikkan kadar capitation grant sebanyak 25% kepada RM548 juta berkuat kuasa 2026, selain menaikkan peruntukan Ecological Fiscal Transfer daripada RM150 juta pada 2023 kepada RM250 juta pada 2025. Jumlah geran Persekutuan kepada kerajaan negeri juga meningkat daripada RM9.3 bilion pada 2024 kepada RM9.8 bilion pada 2025.

Sebab itu dakwaan Johor kononnya berhak mendapat peruntukan lebih besar semata-mata kerana menyumbang cukai yang tinggi adalah tidak kukuh. Johor bukan berada dalam kedudukan seperti Selangor atau Pulau Pinang yang benar-benar menjadi penyumbang bersih. Berdasarkan angka yang didedahkan, Johor menyumbang sekitar RM14 bilion tetapi menerima RM16 bilion, iaitu lebih tinggi daripada hasil cukai yang dikutip dari negeri itu.

Johor tentu boleh menuntut projek strategik seperti infrastruktur JS-SEZ, jalan raya, pengangkutan awam, tebatan banjir dan kemudahan industri. Namun tuntutan itu mesti dibuat atas asas keperluan pembangunan dan kepentingan nasional, bukan atas logik “cukai Johor mesti dipulangkan kepada Johor”. Jika prinsip itu diterima, negeri lebih miskin akan tertinggal, jurang wilayah melebar, dan idea Malaysia sebagai satu ekonomi bersama akan runtuh.

Kesimpulannya, data ini menegaskan satu perkara: keadilan fiskal bukan bermaksud setiap negeri menerima semula jumlah yang sama dengan cukai yang dibayar. Keadilan fiskal bermaksud hasil negara digunakan untuk memastikan semua rakyat, sama ada di Shah Alam, George Town, Kota Bharu, Alor Setar, Kangar atau Johor Bahru, tetap mendapat akses kepada pembangunan, pendidikan, kesihatan, keselamatan dan infrastruktur asas yang munasabah.

Atas sebab itu, komen Tunku Mahkota Johor bahawa “Kerajaan Persekutuan yang bocorkan Johor” wajar dilihat sebagai hujah politik yang lemah dari sudut federalisme fiskal. Baginda dilaporkan menyatakan Johor menyumbang lebih RM40 bilion setahun tetapi hanya sekitar RM2 bilion hingga RM3 bilion dikembalikan, serta mencadangkan 25 hingga 30 peratus hasil cukai dari Johor dipulangkan semula kepada negeri tersebut. Namun angka yang didedahkan Perdana Menteri menunjukkan Johor sebenarnya menerima perbelanjaan Persekutuan sekitar RM16 bilion berbanding kutipan cukai sekitar RM14 bilion, iaitu lebih daripada hasil yang dikutip di negeri itu.

Maka, masalah pembangunan Johor tidak boleh disederhanakan sebagai “dibocorkan” oleh Persekutuan. Dalam kerangka Malaysia sebagai sebuah Persekutuan, hasil negara bukan milik mutlak mana-mana negeri, tetapi sumber bersama untuk membiayai keperluan seluruh rakyat Malaysia. Jika setiap negeri menuntut pulangan berdasarkan jumlah cukai masing-masing, negeri yang lebih kecil dan miskin akan terus tertinggal, manakala semangat Persekutuan yang menjadi asas pembentukan Malaysia akan semakin terhakis.

Adleen Arleena

Adleen Arleena seorang penyelidik di sebuah agensi sosial serantau. Liberal, demokrat dan sekularis.

The post Menghayati Semangat Federalisme Dalam Pengagihan Peruntukan Persekutuan appeared first on SOLIDARITAS.

Selama bertahun-tahun, pilihan raya di Malaysia cenderung dilihat melalui lensa nasional. Apabila PRU dan PRN diadakan serentak, pengundi sering membuat keputusan berdasarkan isu besar persekutuan: siapa akan menjadi Perdana Menteri, parti mana membentuk kerajaan pusat, kedudukan ekonomi negara, dasar cukai, subsidi, kos sara hidup dan kestabilan politik nasional. Semua itu penting. Namun, ia juga menyebabkan politik negeri tenggelam di sebalik politik nasional.

PRN yang berasingan memberi ruang kepada rakyat membuat penilaian yang lebih jelas. Ketika PRU, mandat yang diberikan ialah mandat persekutuan. Rakyat menilai dasar nasional, prestasi kementerian, hubungan antarabangsa, ekonomi makro dan hala tuju negara. Tetapi ketika PRN, fokusnya patut kembali kepada negeri: siapa paling layak mentadbir tanah, air, pembangunan tempatan, pihak berkuasa tempatan, kebajikan negeri, pelaburan negeri dan penyampaian perkhidmatan di peringkat negeri.

Di sinilah kelebihan utama PRN berasingan. Ia memaksa parti politik berbicara isu negeri, bukan sekadar menumpang sentimen nasional. Dalam PRN Johor dan Negeri Sembilan, rakyat berhak menilai rekod kerajaan negeri secara khusus, bukannya dibayangi rekod kerajaan persekutuan. Adakah bekalan air diurus dengan baik? Adakah tanah rakyat, kampung tradisi, rancangan perumahan dan kawasan industri ditadbir dengan telus? Bagaimana negeri menangani banjir, hakisan pantai, pencemaran sungai, kesesakan bandar, peluang pekerjaan anak muda dan pembangunan luar bandar? Ini semua bukan isu besar di peringkat nasional tetapi isu setempat yang paling dekat dengan kehidupan harian rakyat negeri tersebut.

Apabila PRN disatukan dengan PRU, isu-isu sebegini mudah hilang dalam hiruk-pikuk kempen nasional. Calon DUN mungkin menang bukan kerana rekodnya baik, tetapi kerana gelombang nasional memihak kepada partinya. Sebaliknya, calon negeri yang berprestasi baik juga boleh kalah hanya kerana populariti parti pusat sedang merudum jatuh. Ini tidak adil kepada demokrasi negeri. PRN berasingan membetulkan keadaan itu dengan memisahkan dua jenis mandat: mandat negeri dan mandat persekutuan.

Kedua, PRN berasingan mengukuhkan autonomi negeri. Malaysia ialah sebuah negara Persekutuan, bukan sebuah negara unitari yang segala-galanya ditentukan oleh Putrajaya. Negeri mempunyai kuasa, tanggungjawab dan kepentingannya sendiri. Maka politik negeri mesti diberi ruang hidup yang tersendiri. Johor mempunyai keunikan sempadan antarabangsa, hubungan ekonomi dengan Singapura, kewujudan Iskandar Malaysia, kawasan industri dan isu kos sara hidup rentas sempadan. Negeri Sembilan pula mempunyai cabaran berbeza: pembangunan Seremban, keseimbangan bandar-luar bandar, tanah adat, pelaburan industri, kesinambungan pentadbiran negeri dan juga keunikan Adat Perpatih dan sistem pemerintahan yang berlainan dengan negeri beraja yang lain.

Perbezaan ini tidak boleh disapu rata di bawah slogan nasional semata-mata. PRN berasingan membolehkan rakyat bertanya soalan yang lebih tepat tentang isu-isu negeri. Apakah model pembangunan yang sesuai untuk negeri ini? Apakah keutamaan kerajaan negeri lima tahun akan datang? Bagaimana hasil negeri selayaknya digunakan? Apakah hubungan kerajaan negeri dengan kerajaan pusat memberi manfaat kepada rakyat, atau sekadar menjadi modal politik?

Ketiga, PRN berasingan memupuk demokrasi matang. Rakyat tidak lagi dipaksa melihat politik sebagai satu pertandingan tunggal antara blok nasional. Mereka boleh memilih kerajaan pusat daripada satu gabungan, dan kerajaan negeri daripada gabungan lain, jika itu yang mereka fikir terbaik. Inilah demokrasi yang lebih dewasa. Pengundi tidak harus dianggap hanya mengundi logo secara membuta tuli. Mereka mampu membezakan prestasi Ahli Parlimen dan ADUN, antara dasar nasional dan dasar negeri, antara kegagalan pusat dan kegagalan negeri.

Budaya ini penting kerana ia mengajar parti politik supaya tidak malas. Parti yang kuat di peringkat nasional belum tentu boleh mengambil mudah sokongan di negeri. Begitu juga kerajaan negeri tidak boleh berlindung di sebalik populariti pemimpin pusat. Setiap tingkat kuasa perlu dipertanggungjawabkan secara berasingan. Inilah asas semak dan imbang yang sihat.

Keempat, PRN berasingan menyuburkan federalisme Malaysia. Federalisme bukan sekadar istilah dalam buku Perlembagaan. Ia mesti hidup dalam amalan politik. Apabila negeri diberi ruang untuk menentukan mandatnya sendiri, rakyat lebih sedar bahawa Malaysia dibina daripada negeri-negeri yang mempunyai sejarah, identiti, keperluan dan keutamaan berbeza. Johor bukan Negeri Sembilan. Negeri Sembilan pula bukan boleh disamakan dengan negeri-negeri yang lain. Sabah dan Sarawak pula mempunyai kedudukan yang jauh lebih khusus dalam kerangka Persekutuan.

Memang benar PRN berasingan menuntut kos, tenaga dan masa. Tetapi demokrasi memang memerlukan pelaburan. Kos pilihan raya tidak wajar dilihat semata-mata sebagai pembaziran jika ia menghasilkan mandat yang lebih jelas, penilaian yang lebih adil dan kerajaan yang lebih bertanggungjawab. Yang membazir bukan pilihan raya itu sendiri, tetapi politik yang gagal menjawab keperluan rakyat selepas mandat diberikan.

Akhirnya, PRN berasingan menjadikan rakyat lebih berkuasa. Mereka tidak hanya memilih kerajaan lima tahun sekali dalam satu gelombang besar, tetapi diberi peluang menilai dua tingkat pemerintahan secara lebih teliti. Dalam negara Persekutuan seperti Malaysia, ini bukan kelemahan tetapi satu kekuatan. Demokrasi yang baik bukan demokrasi yang tergesa-gesa menyatukan semua perkara, tetapi demokrasi yang tahu membezakan mandat, tanggungjawab dan kuasa.

PRN Johor dan Negeri Sembilan seharusnya dilihat dalam kerangka ini. Bukan sekadar pertandingan parti, bukan sekadar perebutan kerusi, tetapi satu peluang untuk mematangkan demokrasi Malaysia agar menjadi demokrasi yang lebih jelas, lebih tempatan, lebih bertanggungjawab dan lebih setia kepada semangat federalisme.

Adleen Arleena

Adleen Arleena seorang penyelidik di sebuah agensi sosial serantau. Liberal, demokrat dan sekularis.

The post PRN Berasingan: Langkah Penting Mematangkan Demokrasi Malaysia appeared first on SOLIDARITAS.

Di atas kertas, PAS cuba menampilkan keputusan itu sebagai langkah strategik. Tetapi realitinya ia lebih menyerupai satu lagi perceraian politik selepas habis madu sepah dibuang. Kali ini BERSATU menjadi mangsa. Sebelum ini UMNO pernah merasa. Begitu juga dengan PKR dan DAP dalam gabungan Pakatan Rakyat. Semangat 46 juga pernah dijadikan mangsa.

Tidak menghairankan apabila Saifuddin Nasution sendiri menyindir bahawa sesiapa sahaja yang bergabung dengan PAS akhirnya pasti “bercerai”, sindiran yang bukan sekadar retorik politik kosong. Ia adalah ringkasan sejarah hubungan PAS dengan hampir semua rakan politiknya. Dicari ketika perlu, dicerai ketika sudah jemu.

Inilah masalah terbesar PAS. Parti itu membawa imej Islam, bercakap dengan bahasa agama, menunggang istilah wala’, jihad, ummah dan penyatuan Melayu-Islam, tetapi amalannya dalam politik berkali-kali memperlihatkan perangai oportunis paling telanjang. Apabila bersama DAP mereka boleh bercakap soal keadilan dan negara berkebajikan. Apabila bersama UMNO, mereka bercakap soal penyatuan ummah. Apabila bersama BERSATU, mereka bercakap soal menumbangkan kerajaan Perpaduan Madani. Apabila hubungan sudah tidak menguntungkan, semuanya dibuang ke longkang dengan alasan tersendiri.

Sebab itu istilah paling tepat untuk menggambarkan PAS dalam politik Malaysia hari ini ialah sebagai pelacur politik. Bukan kerana agama Islam itu buruk, jauh sekali. Tetapi kerana PAS sendiri yang memburukkan imej Islam apabila agama dijadikan topeng menutup nafsu kuasa. Mereka menjual imej suci dan memetik ayat atau hadis untuk mendisiplinkan pengikut, tetapi di meja politik mereka bertukar pasangan seperti pelacur bertukar pelanggan.

Bagi BERSATU perceraian ini menyakitkan kerana parti itu selama ini banyak menumpang jentera akar umbi PAS. Tanpa PAS, BERSATU kelihatan seperti parti elit Melayu yang besar di pentas ceramah tetapi rapuh di lapangan. Ketika musim berkempen pilihan raya yang diharapkan untuk mengedar poster, mengibar bendera hinggalah kepada yang menyusun kerusi dan menjaga aliran trafik ketika ceramah hampir semuanya dikerjakan oleh jentera akar umbi PAS.

Namun PAS juga tidak kebal. Tanpa BERSATU, PAS mungkin kuat di kubu tradisi tetapi tetap berdepan kesukaran menembusi kawasan campuran dan bandar. Tanpa BERSATU juga, PAS kehilangan cerdik pandai politik yang boleh bercakap tentang dasar, ekonomi dan agenda nasional.

Akhirnya yang pecah bukan sekadar Perikatan Nasional (PN). Yang lebih parah ialah imej Islam yang PAS sendiri calarkan. Islam sepatutnya membawa amanah, istiqamah dan akhlak politik. Tetapi PAS menjadikannya kostum untuk berdagang kuasa. Maka jangan salahkan rakyat jika mereka semakin melihat PAS bukan lagi sebagai parti Islam, tetapi sebagai parti yang melacurkan nama Islam demi survival politik sendiri.

Kini persoalannya, siapa lagi yang mahukan PAS sebagai rakan politik mereka?

Adleen Arleena

Adleen Arleena seorang penyelidik di sebuah agensi sosial serantau. Liberal, demokrat dan sekularis.

The post PAS Dan Politik Serban Yang Menjual Segala Prinsip appeared first on SOLIDARITAS.

Adleen Arleena

Adleen Arleena seorang penyelidik di sebuah agensi sosial serantau. Liberal, demokrat dan sekularis.

The post DAP, Ghanimah Politik Dan Umpan Melayu Bernama Marina appeared first on SOLIDARITAS.

Tetapi dari sudut lain, keyakinan BN Johor ini boleh jadi hadiah tidak sengaja untuk PH.

Mengapa? Kerana politik Melayu kini tidak lagi milik mudah UMNO seperti dulu. Selepas beberapa siri pilihan raya umum dan negeri, Perikatan Nasional (PN) sudah membuktikan bahawa mereka mempunyai daya tarikan tersendiri dalam kalangan pengundi Melayu, khususnya pengundi muda, konservatif dan mereka yang kecewa dengan BN dan UMNO. Maka apabila BN Johor memilih untuk masuk ke semua gelanggang, dan PN pula hampir pasti tidak akan memberi laluan mudah, hasilnya ialah perpecahan undi Melayu pada skala yang sama dalam pilihan raya umum sebelum ini.

Di sinilah PH boleh tersenyum mendapat hadiah yang tidak dijangka. Kita semua tahu antara tiga gabungan politik besar ini, PH yang paling sukar mendapat undi Melayu. Kekuatan PH ialah pada undi bukan Melayu, dari kelompok pengundi Cina dan India.

Maka dalam kerusi campuran, pertembungan tiga penjuru antara PH, BN dan PN boleh menjadi formula yang sangat menguntungkan PH. BN dan PN akan berebut kolam undi yang sama yakni pengundi Melayu. UMNO akan menjual naratif kestabilan, pengalaman mentadbir  dan sebagainya. PN pula akan menjual naratif penolakan terhadap UMNO, sentimen Melayu-Islam dan ancaman dari parti komponen PH iaitu DAP. Kedua-duanya akan saling berebut undi di kawasan majoriti Melayu dan luar bandar.

PH pula hanya perlu memastikan satu perkara, undi bukan Melayu kekal bersama PH. Jika pengundi Cina dan India masih melihat PH sebagai benteng paling munasabah melawan politik konservatif PN dan kebangkitan semula UMNO, maka PH boleh mendapat manfaat besar daripada undi Melayu yang berpecah. Dalam banyak kerusi, PH tidak perlu menguasai undi Melayu dengan peratusan yang tinggi tetapi memadai sekadar cukup makan asalkan ditambah undi bukan Melayu yang tinggi.

Namun PH tidak boleh terlalu selesa. Masalah PH bukan sekadar bagaimana mahu mengurus BN dan PN, tetapi bagaimana mahu mengurus dirinya sendiri. Kekecewaan terhadap reformasi yang perlahan, kompromi politik yang terlalu banyak dan imej kerajaan yang semakin elitis boleh menghakis semangat penyokong sendiri. Undi bukan Melayu yang selama ini dianggap “deposit tetap” tidak semestinya kekal begitu selama-lamanya. Pengalaman di PRN Sabah patut menjadi pedoman buat PH.

Di sebalik hadiah tidak sengaja BN Johor kepada PH itu, perlu juga diberi perhatian kemunculan sebuah parti baharu yang boleh kita katakan sebagai serpihan dari PKR sendiri.

BERSAMA yang dipimpin oleh Rafizi Ramli, yang dikenali sebagai “otak” dalam percaturan strategi politik PH khususnya PKR.

BERSAMA walaupun parti serpihan dan masih baharu, ia dilihat berpotensi menarik undi Melayu progresif dan undi bukan Melayu.

Jika BERSAMA hanya menarik sedikit undi Melayu bandar, kesannya mungkin terhad. Tetapi jika parti itu berjaya memposisikan diri sebagai pilihan baharu pengundi reformis, teknokrat, kelas menengah bandar dan bukan Melayu yang kecewa dengan PH, maka ceritanya berubah. PH boleh untung daripada perpecahan undi Melayu yang dicetus oleh BN dan PN, tetapi boleh rugi besar jika undi bukan Melayu dan pengundi reformis pula terpecah antara PH dan BERSAMA.

Maka ironi politik Johor menjelang PRN adalah BN sedang membuka jalan untuk PH menang lebih banyak kerusi. Tetapi kehadiran Rafizi dan BERSAMA mungkin boleh menjadi kuda hitam dalam senario ini.

Dalam pertembungan tiga penjuru, PH boleh menang kerana lawan berpecah.

Tetapi andai berlakunya pertembungan empat penjuru, PH sendiri mungkin boleh menjadi mangsa perpecahan.

Adleen Arleena

Adleen Arleena seorang penyelidik di sebuah agensi sosial serantau. Liberal, demokrat dan sekularis.

The post BN Johor Bertanding Semua 56 Kerusi: Hadiah Tidak Sengaja Untuk PH? appeared first on SOLIDARITAS.